Założę się o dziesięć dolców, że schodki tego pociągu zatrzymają się...
...nie dalej niż stopa od tej linii. - Przestań błaznować!
- Pięć dolarów! - Przyjechaliśmy tutaj na pogrzeb.
- Którędy do miasteczka? - Prosto. Nie można się zgubić.
Znasz go?
Nie, ale znam podobne typy. Nie podoba mi się.
Jak myślisz, po co tu przyjechał?
Wkrótce się przekonamy.
Przepraszam.
- Nikt więcej nie wysiada? - Nie, proszę pana.
A więc nie przyjechał. Lepiej zajmijmy się pogrzebem.
Dobrze powiedziane.
Mogliście wygrać po pięć dolców.
HASTINGS WYRÓB BRONI
Czy ktoś jeszcze wysiadł z tego pociągu?
Nie.
- Znasz Johna Eldera? - Słyszałem o nim.
Obawiałbyś się go?
Nie. Ale pan się go obawia.
Dlatego ludzie mnie wynajmują - martwią się czymś albo się boją.
Nie wyciągaj pochopnych wniosków.
Nie wiedziałem nawet, że John Elder był w tej okolicy.
Prawdopodobnie go tu nie ma.
Może wystarczy, że się tu trochę rozejrzysz,
a potem wsiądziesz do innego pociągu.
Nieważne, co mam robić, jeśli tylko dostanę moją zapłatę.
Zapłacę ci.
Zanieś swoje rzeczy do domu.
Po co wynająłeś tego strzelca, tato?
Jesteś za młody, by pamiętać Johna Eldera.
- Co Elderowie mają z nami wspólnego? - Nie Elderowie, tylko John.
Więc co on ma z nami wspólnego?
Gdy stąd wyjeżdżał, to ranczo należało do jego rodziny.
- To nasza ziemia, prawda? - Oczywiście, synu.
Ale on może mieć inne zdanie.
Potrzebna nam ta ziemia.
I nie oddamy jej.
Nie chodzi się na pogrzeb z bronią.
Ten pogrzeb może się zmienić w coś więcej.
Nie rozumiem cię - John Elder nie wysiadł z pociągu.
To nie znaczy, że się nie pokaże.
Jeśli nawet, to przecież nie będzie strzelał na pogrzebie matki.
- Przynajmniej nie bez powodu. - Może mu się wydawać, że ma powód.
A poza tym, jest tu ten drugi, który wysiadł z pociągu.
Ben, John Elder nie jest o nic oskarżony. Zapamiętaj to.
To rewolwerowiec. Jesteśmy po dwóch stronach barykady.
Sam mi o tym powiedziałeś.
Boże Wszechmogący, oddajemy ci duszę
naszej drogiej siostry, Katie Elder,
i zwracamy jej ciało ziemi, by spoczęła obok ukochanego męża.
Katie Elder była kobietą kochaną i szanowaną przez wszystkich.
Ciężko pracującą i uczciwą.
Pomagała bliźnim na wiele sposobów.
Pełna życzliwości dla wszystkich, opiekowała się zwłaszcza chorymi.
Swoim przykładem zmieniała ten świat.
Ci, którzy ją znali i kochali,
w kręgu jej ciepła i zrozumienia stawali się lepszymi ludźmi.
Katie Elder żyła w Clearwater przez wiele lat.
Wszyscy tu zgromadzeni dobrze ją znali.
Wychowała czterech synów: Johna, Toma, Matta i najmłodszego Buda.
Była kobietą, która niewiele potrzebowała.
Wolała dawać niż brać.
Poświęciła się innym - swojej rodzinie i przyjaciołom.
Prochem jesteś i w proch się obrócisz.
Przez zmartwychwstałego Pana, zostaniesz powołana do życia wiecznego.
Boże, który obdarzasz nas tysiącem łask,
wysłuchaj modlitw, które wznosimy za twoją sługę...
Przyjmij ją do Królestwa Niebieskiego
...i do grona Twoich Šwiętych. Amen.
Amen.
Wiecie, sprzedała mi kiedyś ślepego konia.
Kobieta, a tak mnie nabrała.
Zrobiła ze mnie frajera.
To jest Katie. Nazwałam ją na cześć waszej matki.
Šliczna dziewczynka.
Pomyślałam, że będzie wam przyjemnie.
- Brakuje jednego, tak? - Johna. Najstarszego.
Dużo się kręci po świecie.
- Jeśli coś jeszcze mogę zrobić... - Dzięki, pastorze, zrobiłeś bardzo dużo.
Co zrobiłem? Napisałem kilka listów?
Nie, pastorze, powiedziałeś ładne kazanie.
Zasłużyła na dobre słowa nad grobem.
Powiedziałeś o niej dużo dobrego.
Zasłużyła na wiele więcej.
Ale skąd wy mielibyście o tym wiedzieć.
- Billy. - Witaj, John.
Powinieneś mieć więcej rozsądku i nie zachodzić człowieka od tyłu.
Jesteś taki jak dawniej. A nawet jeszcze szybszy.
- Nie traciłeś czasu, co? - Gazeta dalej tu nie dochodzi?
Nie, ale plotki szybko się roznoszą.
Dlaczego wszedłeś do miasteczka od tyłu? Obawiasz się kłopotów?
Zawsze znajdzie się ktoś, szukający zaczepki. W Clearwater jest tak samo.
A ja nie chcę tu żadnych kłopotów.
- Jak długo zamierzasz zostać? - Nie wiem. Dopiero przyjechałem.
Zwykle gościowi pozwalają zdjąć kapelusz, zanim go wyproszą.
Nie wypraszam cię. Pytam tylko, na jak długo przyjechałeś.
Czy jest jakiś powód, dla którego nie powinienem zostać?
Tak, jest kilka powodów.
Po pierwsze, to już nie jest twój dom. Wyjechałeś stąd dawno temu.
Mów dalej.
Po drugie, pewien człowiek zawitał dziś do miasta.
Podejrzewam, że jest dobrym strzelcem.
- Kto to? - Nie wiem. To obcy.
Ale przypuszczam, że go wynajęto.
A po trzecie, mam tu młodego zastępcę,
który bardzo poważnie traktuje swoją rolę.
- Czy jestem o coś oskarżony, Billy? - Nie.
- A więc mam pewien pomysł. - Tak?
Wyślij swojego zastępcę, by wypędził obcego z miasta.
Tak, to jeden ze sposobów na załatwienie tej sprawy.
Ale on też nie jest o nic oskarżony.
Przyjechałem pożegnać matkę i przywitać się z braćmi.
- Masz coś przeciwko temu? - Nie.
- Dobrze. - Jeśli idziesz do braci, to tędy.
- Nie będziesz musiał iść przez miasto. - Ranczo jest w tym kierunku.
Już nie. Należy teraz do Morgana Hastingsa.
Kate mieszkała przed śmiercią w Lupin.
- Kiedy to się stało, Billy? - Twój ojciec zginął sześć miesięcy temu.
- Kto go zabił? - Nie udało mi się znaleźć winnego.
John...
Nie rób niczego bez zastanowienia.
Próbujesz coś przede mną ukryć. Co to jest?
Ten człowiek, który nie wysiadł z pociągu...
- Tego, którego się nie boimy. - Co z nim?
- Wrócił. - Skąd wiesz, że to on?
Potężny gość, około 195 cm, 90 kg i wygląda na twardziela.
Jeśli będziesz strzelał, niech to wygląda na samoobronę.
Nikt wcześniej nie mówił mi o Johnie Elderze.
Nie będzie szybszy ode mnie.
Zrobisz to, co ci każę.
Dobrze.
Ale zrobię to po swojemu.
Wiedziałem! Elderowie przyjadą i będą pytać, skąd mamy to ranczo.
Zajmij się księgowością. Elderów zostaw mnie.
- To nie będzie łatwe. - Nic nie jest łatwe.
Jeśli chcesz się liczyć w miasteczku, trzeba coś poświęcić.
Byłem taki mały, gdy wyjechaliście z Johnem, że...
Czy faktycznie tak świetnie włada bronią, jak wszyscy mówią?
Gdy byłem mały, był najszybszy. Bałem się być z nim w jednym pokoju.
To nie jest dobrze płatna praca.
- Ale polecam ci moje zajęcie. - Tak, złodziejstwo.
Mniej godzin pracy i mniejsze ryzyko.
- Tyle bym dał, by przyjechał. - Nie musisz, już tu jest.
- John. - Matt. Kupę lat.
Lata ci nie służą.
Tom, tobie też nie.
- To jest nasz dzieciak? - Mam prawie osiemnaście lat!
- Bud poszedł w tym roku do college'u. - Co ty na to?
Gdy ja byłem w szkole, płakałem, gdy ktoś umiał dodawać.
Mama tego chciała...
Mama chciała, bym się uczył.
Tak.
Spóźniłeś się trochę. Właśnie wróciliśmy z pogrzebu.
Patrzyłem z góry. Katie nie życzyłaby sobie kłopotów.
Nigdy wcześniej cię to nie powstrzymywało.
- Na co umarła? - Lekarz mówił, że z wycieńczenia.
Miała zawał i nie mogła mówić. Pastor napisał listy.
Byłem u niej jakieś trzy lata temu.
Po pieniądze na ten interes żelazny.
Przynajmniej ją odwiedziłem.
To nie miało dla Katie znaczenia. Nie byłem jej ulubieńcem.
Wydaje się, że tylko wy dwaj widzieliście matkę przez ostatnie lata.
Jak Matt mówi, mnie też nie było.
Tak.
- To prawda, co o tobie mówią? - Tylko złe rzeczy, Bud.
Ilu ludzi zabiłeś?
Zapytaj Toma. Wie o mnie więcej, niż ja sam.
To nieźle, zważywszy, że nie widzieliśmy się od dziesięciu lat.
Ciebie pytam. Ilu?
- Co ci mówiła Katie? - Nie mama, tylko inni.
- Dzień dobry, panno Gordon. - Cześć, Bud.
Panna Mary prowadzi zajazd. To są moi bracia...
Cześć, Matt. Tom. Witaj, John.
Dawno cię nie było.
Ty jesteś tą chudą szczapą, która mieszkała koło Fergusonów?
Nie, jestem tą chudą szczapą, która mieszkała koło Mastersonów.
Przykro mi, że przeszkadzam, ale musicie coś zjeść.
Katie prosiła, żebym się wami zajęła, jeśli przyjedziecie na pogrzeb.
To bardzo miło z twojej strony.
Nie robię tego dla was, tylko dla Katie.
Lubiła ten fotel bujany.
Darzyła panią dużym zaufaniem, panno Gordon.
Gdyby miała przy sobie synów,
nie musiałaby polegać na obcych.
Opowiadała, jacy jesteście dobrzy: ,, Zawsze pamiętają",
,, przysyłają pieniądze, pomagają w wykształceniu Buda".
Była z was taka dumna.
Dorodni synowie, o których musiała wymyślać kłamstwa, by pokryć wstyd.
Zrzucała winę na Teksas.
,, Teksas jest jak kobieta" - mówiła.
,, Dzika, piękna kobieta".
,, Jak tylko dziecko podrośnie",
,, pojawia się i wabi uśmiechem":
,, Chodź i zabaw się ze mną".
,, Wszędzie ciężko wychować dzieci" - mawiała.
,, Ale gdy trzeba się zmierzyć z Teksasem, matka nie ma szansy".
Dlatego tak pilnowała Buda. Zawzięła się, że go nie odda.
,, Bud zdobędzie wykształcenie, albo umrę".
Cóż, umarła.
Panno Gordon, dlaczego tak lubiła ten fotel?
Dostała go od waszego ojca. Nie sprzedałaby go za skarby świata.
Dziękujemy, że była pani dla niej taka dobra.
Dobra? To ona była dla mnie dobra. Tak jak dla wszystkich.
Zasłużyła na więcej od dzieci.
- Panno Gordon... - Nosisz broń nawet w żałobie.
Głodni?
Założę się, że dobrze gotuje.
Dobrze, że się nie zakładałem. Byłbym przegrał.
Jako to się stało, że ktoś z tej rodziny dostał się do college'u?
Nie chciałem iść do college'u. Miałem do wyboru szkołę lub więzienie.
- Za co? - Mówili, że ukradłem konia.
Bez przerwy mnie o coś posądzają.
- Ukradłeś go? - Jeździłem na nim, ale nie ukradłem.
Mama nie chciała mnie bronić, więc nie miałem wyboru.
- Gdzie poszedłeś? - Do szkoły w Mines.
Był trzeci wrzesień. Miałem tydzień czasu do rozpoczęcia roku,
więc wyszłem na szczyt Pike'a.
- Dlaczego? - Bo tam jest.
- Co zrobiłeś z tym szczytem? - Wyszłem na niego.
- Nie, wyszedłeś na niego. - Jaka to różnica? Zdobyłem szczyt.
- Nie mówi się,, wyszłem". - A co z tym koniem?
Poświęcała się, byś zdobył wykształcenie. Więc się wyrażaj poprawnie.
- Dlaczego ukradłeś konia? - Nie ukradłem.
Leżałem w łóżku, usłyszałem jakieś głosy i wyjrzałem przez okno.
Stary Hyselman twierdził, że ukradłem mu konia.
Konia? Co mówiła Katie?
Tak samo się na mnie złościła jak on. Powiedziałem, żeby sprawdził.
Potem wyszedł ze stajni z koniem, a za nim mama z opuszczoną głową.
Wróciła do domu przestraszona.
- Mama przestraszona? - Nigdy jej takiej nie widziałem.
Powiedziała, że wróci z szeryfem, więc lepiej, bym wyjechał ze stanu.
Zdjąłem spodnie, ubrałem garnitur i wyjechałem z samego rana.
- To żadna historia. - Podobało mi się, jak zdjął spodnie.
- Tak, zaciekawiło mnie to. - Bardzo śmieszne, cha-cha!
Zabawne.
Bud, jak długo mama tu mieszkała?
Przenieśliśmy się zaraz po śmierci taty.
1200 akrów najlepszej ziemi. Ciekawe, dlaczego to sprzedała.
- Nie mogła sama się tym zajmować. - Musiała dostać za to pieniądze.
Chodźmy do banku. Podzielimy na cztery części.
- Raczej na trzy i pół. - Bud musi mieć pieniądze na college.
Nie wracam do college'u. Idę z nim.
Zapomniałeś o czymś. Nikt cię nie zapraszał.
Zabrałbym cię, ale nie wiem, dokąd pójdę.
- Na pewno nie tam, gdzie już byłem. - Potrafię się sobą zająć.
Najpierw wszystko spłaćmy, a potem porozmawiamy o nim.
Zobaczmy, czy nie zostawiła żadnych długów.
Długów? Jakich długów?
Na przykład za pogrzeb. Któryś z was za niego zapłacił?
- Sprzedawcy też może być winna. - Na pewno niewiele.
Idę do Hyselmana. A ty z Budem do sklepu Peevey'a.
Matt, porozmawiaj z doktorem Isdellem. Spotkamy się w banku.
Cześć, Bud. Nic cię ten college nie zmienił.
Spodziewałem się, że wróci w płaskim kapeluszu z frędzlami,
dystyngowany, może w okularach.
Panie Peevey, pamięta pan mojego brata, Toma?
Witaj, Tom. Przykro mi z powodu waszej matki.
Czuję się, jakbym pochował własną. Obym nie dożył tego dnia.
- Przyszliśmy wyrównać rachunek. - Spłacić dług matki.
Mam to chyba w środku. Wejdźcie.
Zaraz znajdę. Jest tutaj.
- Ile tego jest? - Sześć dolarów i dwadzieścia centów.
Niech pan wybierze kartę. Zapłacę podwójnie, albo nic.
Mamo? Lle za suknie, które uszyła Katie Elder?
- Myślałam, źe jej zapłaciłeś. - Nie, jeszcze nie.
Synowie przyszli zapłacić rachunek.
Cztery suknie za dwa pięćdziesiąt i dwie lekcje gitary za 50 centów.
To znaczy, że jestem wam winien cztery dolary i osiem centów.
Pańska matka brała lekcje gitary?
Myślałem, że zarobi na stare lata, grając w szynku na gitarze.
- Chcecie jej posłuchać? - Nie, dziękujemy. Może innym razem.
Nie zapomnijcie pieniędzy.
- Dziękuję. - Zapraszam znowu.
Wolałbym ci powiedzieć, że jesteś mi winien sto dolarów, ale to nieprawda.
Przyszła do mnie kiedyś z wielkim koniem szarej maści.
,, Henry, weź tego konia" - powiedziała.
Będą tworzyć piękną parę.
,, lle chcesz za niego, Katie?" ,, Jeden pogrzeb" - mówi.
,, Czyj?" - pytam ją.
,, Mój". Tak to było.
Czy to ten sam koń, którego ukradł Bud?
Słyszałeś o tym? Wymyśliliśmy to, by wysłać Buda do college'u.
Zaprowadziłem tego konia do jej stajni i wróciłem później, krzycząc.
A ona wygrażała mi się, jakby to była prawda.
To była mądra kobieta.
A mój ojciec?
Jego też pochowałeś, Henry?
Tak, mężny człowiek. Nie ugiął się przed nikim.
Pamiętam, gdy stary Thad wezwał go na pojedynek.
Twój ojciec miał wybór broni.
Było święto czwartego lipca. ,, Wybieram sztuczne ognie" - powiedział.
Odsunęli się na dziesięć kroków,
pozapalali sztuczne ognie i zaczęli strzelać.
Thad był cały czarny, a Bass się śmiał, gdy te ognie odbijały się od niego.
Tak się śmiał, że nie mógł trafić w Thada.
W końcu jeden z tych ogni wylądował twojemu ojcu na spodniach.
Chwycił się za tyłek, pobiegł do koryta z wodą i usiadł w nim.
To był najśmieszniejszy pojedynek, jaki widziałem.
Przysięgam.
Jak on zginął, Henry?
Z tego, co widziałem, dostał kulę w plecy.
Czy ktoś próbował się dowiedzieć, od kogo?
Nie zajmuję się tymi sprawami. Lepiej zapytaj Billy'ego albo Bena Lattę.
Dobrze, Henry.
Przypuszczałem, że pójdzie do banku i do sklepu.
Ale co robił tak długo u Hyselmana?
- Chcesz, żebym go zapytał? - Tak, ale tylko porozmawiaj.
- Panie Venner. - Proszę.
Widać, że czekał pan na nas.
Przypuszczałem, że wstąpicie.
Tak, przyszliśmy po spadek.
Nic dla was nie mam.
- Nic? - Nie zostawiła jednego dolara.
Miała pieniądze zeszłego roku. Płaciła za moją szkołę.
Musiała dostać coś za sprzedaż rancza.
- Tak ci powiedziała? - Tak myślałem.
- Skąd wzięła pieniądze? - Teraz się o to martwicie?
Od lat patrzyłem, jak się zmaga, dając lekcje gitary za kawę,
szyjąc, by zapłacić za twoje ubrania, Bud.
Nigdy nie skarżyła się na was jednym słowem. Zawsze chwaliła.
Zaglądaliście do jej szafy?
Znajdziecie jedną niebieską suknię na zimę i jedną szarą na lato.
- A Lupin? - Lupin nie należał do niej.
Bank wynajął jej ten dom, by miała dach nad głową.
Płaciła czynsz.
Katie nie chciała nic za darmo - przecież synowie przysyłali jej pieniądze.
Jeśli zamierzacie tu zostać, zobaczycie, że Clearwater się zmienia.
Ludzie inwestują u nas pieniądze.
Nie chcę tu chuligaństwa.
Do widzenia, panowie.
Panie Venner, co ona zrobiła z pieniędzmi za ranczo?
- Wiem, że nie rozdałaby ich. - Nic o tym nie wiem.
- Nie ma pan dokumentów? - Mieliśmy pożar.
Nie pamiętam każdej transakcji. Do widzenia.
Każdej transakcji, czy tylko tej?
Cóż...
Byłbym zobowiązany, gdyby pan wszedł od przodu.
Przyjdzie czas, że zostanie pan wywieziony od tyłu.
- Co tu robił John Elder? - Rozmawialiśmy.
- To nie pański interes. - Robię z tego mój interes.
- Kim pan jest? - Pan Hastings chciałby wiedzieć.
- Po to mnie przysłał. - Nie obchodzi mnie, kto chce wiedzieć.
O, tak, już wiem, dlaczego pan Hastings może się martwić,
o czym rozmawiałem z Johnnym Elderem.
- Więc mi powiesz? - Nie. Wynoś się stąd.
Hej!
- W porządku? - Tak.
- Kto to jest? - Nigdy go tu nie widziałem.
Pracuje dla Morgana Hastingsa. Pytał, o czym rozmawialiśmy.
Morgana Hastingsa?
Sprowadził się tutaj i chce rządzić w całym okręgu.
Mieszka teraz na starym ranczu twojej matki.
Przyszedłem cię poprosić, byś dbał o grób matki.
Schowaj pieniądze, John.
- To będzie dla mnie zaszczyt. - Dzięki, Henry.
Tyle czasu zajęło ci zapłacenie mu kilku dolców?
- Jedziemy na stare ranczo. - Po co?
Powiedzmy, że się stęskniłem za domem.
Wszystko się zmieniło.
Pamiętasz, jak rozrabialiśmy w tej stajni?
Byłem dzieckiem, gdy przewróciłeś się i złamałeś nogę.
Jeszcze cię nie było na świecie. Poza tym zostałem popchnięty.
- Ktoś ciągle mnie popychał. - To dlatego, że ładnie się odbijałeś.
Cała rodzina gadała o tym, jak pięknie się obijasz. Więc odbijmy się.
- Dzień dobry. - To prywatna posiadłość.
- Szukamy Morgana Hastingsa. - To mój ojciec.
Nie będzie go cały dzień.
Więc może ty nam pomożesz.
Kiedyś to ranczo należało do nas, a teraz jest wasze.
- Chcę ci zadać kilka pytań. - Nie mam zamiaru odpowiadać.
- Odjedźcie stąd. - Chwileczkę. Po co się tak denerwujesz!
Rozkazuję wam. Wynoście się z tego rancza!
- Masz kłopoty, Dave? - Tak.
Żadne kłopoty. Jestem John Elder, a to moi bracia...
- Nie chcą opuścić tego rancza. - To niezupełnie tak.
Nie pozwolę wam na kolejne rozróby.
Najpierw pobił człowieka w mieście, a teraz napada na spokojnych ludzi.
Albo wyjedziecie stąd po dobroci, albo was aresztuję.
Nie lubimy być aresztowani.
To mnie mało obchodzi.
- Teraz nas nie zaaresztujesz. - Zapłacicie za to!
Wracamy razem z tobą wyjaśnić sytuację,
ale nie jako winni.
Na konia.
Jeszcze tu wrócimy.
Billy! Chodź, zobacz.
Chodź tutaj!
- Co się stało, Ben? - Posunął się za daleko.
Naskoczyli na mnie na ranczu Hastingsa.
Właśnie w tej sprawie przyjechaliśmy. Nie miał prawa nas aresztować.
- Nosi odznakę szeryfa. - Chcieliśmy tylko zadać parę pytań.
Następnym razem zapytaj, zanim pojedziesz kogoś aresztować.
Dobra, Elderowie, możecie wracać.
- Jedźcie, muszę pogadać z Billym. - Idę z tobą.
Billy.
Odkąd wróciłem do domu, ktoś mnie wyprasza albo mi grozi.
Nie przywitają tu rewolwerowca jak bohatera.
- Ja nie jestem rewolwerowcem! - Jesteś jego bratem.
Wiem, jak sobie poradzić z nieprzyjaznym miastem.
Przy grobie Katie powiedziałeś, że nie chcesz kłopotów.
- Możesz mnie wypędzić, ale ja wrócę. - Mnie też to dotyczy.
Dlaczego nam nie powiedziałeś, że do Bassa strzelano od tyłu?
Czy to ważne, z jakiego kierunku pochodzi kula?
Tak, jeśli chcesz się przekonać, czy został zamordowany.
- Co chcesz wiedzieć? - Co się stało na starym ranczu?
- Ojciec musiał je sprzedać. - Mógł je przegrać.
- Czy to prawda? - Hastings tak twierdzi.
Nie mam powodów, by mu nie wierzyć. Miał sześciu świadków.
Wasz ojciec musiał być bardzo pijany.
Miał być lepszym opiekunem Katie, wygrać dla niej majątek.
- Nie wiem, dlaczego go tolerowała. - Kochała go.
- To jej wystarczało. - Wszyscy go kochaliśmy, Billy.
Tylko gdy sięgał po karty i chwytał za butelkę...
- Zastrzelono go zaraz po grze? - W tę samą noc.
Nie sądzisz, że to dziwny zbieg okoliczności?
Nawet gdybym tak sądził, nie mogę tego udowodnić.
- Możemy ci pomóc. - Nie potrzebuję pomocy.
Czy nie jest trochę za późno na zastanawianie się, co się stało?
- Kto go zastrzelił, Billy? - John, przestań się w tym grzebać.
Narobisz sobie tylko kłopotów.
Kłopotów.
Hastings.
Panno Gordon, chciałem porozmawiać o rzeczach Katie.
Nie miała dużo, ale chciałbym -
i jestem pewny, że ona również - by zatrzymała pani jej rzeczy,
na przykład fotel bujany.
Dziękuję, John. To by mi sprawiło wielką przyjemność.
Dobrze. Przyniosę te rzeczy.
Nie mogę znieść człowieka, narzucającego się kobiecie,
która wolałaby umrzeć, niż się z nim umówić.
To piękne pistolety, panie Hastings.
Piękna robota.
- Gościnność południa, co? - Przepraszam panów.
Próbowałem go tylko. Najpiękniejsze pistolety do pojedynku, jakie są.
- Jesteście synami Eldera? - Tak jest.
Przykro mi z powodu waszej matki. Była cudowną kobietą.
Po tym, jak ojciec przegrał ranczo i zmarł,
chciałem za nie zapłacić, ale nie chciała o tym słyszeć.
- Dlaczego miałby pan to robić? - Poczucie winy.
Chciałem mieć to ranczo. Potrzebowałem go.
To miasto szybko się rozwija i może stać się ważnym ośrodkiem.
Potrzebny mu młyn wodny. Ranczo miało młyn wodny.
Chciałem go odkupić, a nie wygrać w karty.
Bez obrazy, czy możemy zobaczyć dokument, przekazujący panu ranczo?
Oczywiście. Macie do tego pełne prawo.
Mam go tutaj.
Proszę obejrzeć.
Tutaj wasz ojciec postawił znak.
A to podpisy innych świadków.
- Jesteś jednym ze świadków? - Tak.
- Reszta też pracuje dla pana? - Od czasu do czasu.
Co to była za gra, w którą graliście?
- Gra? Czarny Piotruś. - Czarny Piotruś?
- Jest pan pewien, że to była ta gra? - Oczywiście.
Ojciec zawsze powtarzał, że nigdy by w to nie zagrał.
Zabiłby nas, gdyby nas na niej przyłapał. Mówił, że to gra dla kobiet.
Panie Hastings, zna pan wszystkich ludzi w tym miasteczku.
Jak pan myśli, który śmierdzący szczur zabił naszego ojca?
Dlaczego mnie o to pytacie?
Zamierzamy się dowiedzieć.
Graliśmy z ojcem w czarnego Piotrusia, gdy mieliśmy cztery lata.
Wiemy o tym, ale Hastings nie wie.
Trzymaj, Bud.
,, Katie Duane, urodzona w Ohio". Bez daty.
,, Poślubiła Bassa Eldera 8 września, 1850 roku".
,, W Clearwater, w stanie Teksas".
- Powinniśmy to zatrzymać. - Po co? Sprzedajmy to.
Damy połowę pieniędzy pastorowi.
A ja myślę, że powinniśmy jej zamówić ładny nagrobek.
Duży kamień z napisem.
- Jak się to nazywa? - Pomnik. Jak myślisz, John?
- To by się jej spodobało. - Po co kupować jakiś kamień?
Ponieważ musi być coś, co będzie o niej przypominać.
Riddersi sprawili matce anioła, z uniesionym palcem wskazującym.
- Na kogo? - Na nikogo!
- Dobrze, niech będzie anioł. - Nie mam z nimi wiele wspólnego.
Ktoś odstrzelił aniołowi palca
i wygląda teraz, jakby anioł groził pięścią.
- Zamówimy jej marmurową owieczkę. - A dlaczego nie konia?
- Konia? Na grób? - Mama kochała konie.
Chciałbyś, żeby całą wieczność stał na tobie koń z marmuru?
- Co się z nami stało? - Powiedziałeś, że chciałaby pomnik.
Ale nie taki. Chciała, by choć jeden z nas do czegoś w życiu doszedł.
Raczej nic z tego nie wyszło!
Wyjdzie, jeśli Bud wróci do szkoły. Taki pomnik by się jej spodobał.
Dlaczego ja? Czy jeden z was nie mógłby czegoś osiągnąć?
- Dla nas już za późno. - Nie chcę być pomnikiem.
Pojadę z wami. Będziemy sławni jak bracia Daltonowie.
Tak, są sławni, tylko niestety trochę martwi. Zawiśli na stryczku!
Zatrzymamy Biblię.
Konia!
- John. - Dobry wieczór. Przyniosłem rzeczy.
Wejdź, proszę.
- Ładny pokój. - Dziękuję.
Może... tutaj?
Tutaj będzie dobrze.
To bardzo miłe z twojej strony, John.
Kiedy tylko na niego spojrzę, będę myślała o Katie.
Przyniosłem twoje rzeczy i...
...pomyślałem, że powinnaś to zatrzymać.
To wasza rodzinna Biblia. Zatrzymaj ją.
Nie pasowałaby do wielu miejsc, w których przebywam.
Dobrze, zatrzymam ją. Ale zawsze możesz po nią wrócić.
One też należą do ciebie.
Nie były przeznaczone dla obcej osoby, ale Katie chciała, bym je przeczytała.
- Nie mam jej tego za złe. - Tak dawno przestałeś pisać.
Czytała twoje stare listy, jakby dopiero je otrzymała.
A potem dawała je mnie do przeczytania.
Nie wiem, jak potrafiłyście je odczytać.
- Moje pismo nie jest najpiękniejsze. - Ale piękne było to, o czym pisałeś.
Potem zauważyłam zmianę. Twoja matka nie, tylko ja.
- Wszyscy się zmieniają. - Nie w taki sposób jak ty.
Potem ludzie zaczęli o tobie mówić różne rzeczy.
Nie mogłam w tym człowieku rozpoznać autora tych listów.
Będziesz szukał zabójcy waszego ojca?
Oczywiście. Ten, kto go zabił, ukradł także ranczo.
- Przynajmniej tyle dla niej zrobię. - Po co? By wyrównać rachunek?
Zabić jeszcze raz? Może na oczach Buda, by mu zaimponować?
Nie pozwól, by Bud cię podziwiał dlatego, że zabijasz ludzi.
Katie chciała, by Bud się uczył i wyszedł na ludzi.
Muszę już iść.
Dziękuję za fotel.
Dlaczego Katie nie chciałaby, bym znalazł zabójcę Bassa?
Ponieważ to pociągnie za sobą kolejne zabójstwa. Katie tego nienawidziła.
- Ile masz przy sobie pieniędzy? - Ja? Skąd miałbym mieć pieniądze?
- Masz pięć dolarów od Peeveya. - Kupować whisky za własne pieniądze?
Ojciec przewróciłby się w grobie! Nigdy tego nie rób, dziecko!
- Patrz na mnie. Dwie whisky. - Tak jest.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Do dna!
- Barman! - Słucham.
Czy można się tu napić na kredyt?
Przykro mi.
I tak się napijemy.
Urządzimy licytację i zarobimy na whisky.
- Co będziecie licytować? - Moje oko! Moje szklane oko!
Kto zaryzykuje kupno oka zrobionego na miarę?
Jeśli tak bardzo chcesz się napić, postawię ci jeden kieliszek.
Nie zgodziłbyś się, by stawiał ci ktoś, komu nie mógłbyś się zrewanżować.
Zaczynamy! Postaw 50 centów, a może wygrasz oko za $22.
Zawsze chciałem mieć trzecie oko.
- Grasz w pokera, czy się bawisz? - Bawię się! Z wami tracę forsę.
- Stawiam. - Możesz popatrzyć, ale nie dotykaj...
- Ja też. - Pieniądze na stół.
- Jest tu dziewięć. - Mam siedem.
To daje dziewięć dolarów i pięćdziesiąt centów.
Jeszcze pięćdziesiąt centów do dziesięciu dolarów.
- Proszę. Chcę mieć to oko! - Dobrze, w porządku!
Zobaczymy. Weźmiemy 19 białych żetonów i jeden niebieski.
Kto wyciągnie niebieski, ten dostanie oko.
- Potrząśnij. Kto postawił pierwszy? - Ja.
Możesz wyciągnąć jako pierwszy. Kto będzie zwycięzcą tego?
- Zobaczmy, kto wygra. - Ciągnąć.
Teraz ten wysoki dżentelmen.
Same białe żetony.
Ten gość stawiał dwa razy. Może pociągnąć dwa razy.
Spróbuj, a może szczęście się do ciebie uśmiechnie.
Ma niebieski!
- Mam niebieski. Daj mi oko! - Jest tam!
Może przerobię je sobie na niedzielną broszkę.
- Za ile byś je sprzedał? - Zatrzymam to oko.
- Dam ci trzy dolary. - Nie, zatrzymam je na szczęście.
To już po moim ślubie. Moja dziewczyna zobaczyła mnie kiedyś w opasce.
- Odwróciła się ode mnie. - Wyglądasz całkiem w porządku.
Wyobraź sobie, że jesteś dziewczyną, a zobaczysz, że tracę na urodzie!
- Sprzedaj mu je z powrotem. - Dobra, sprzedam je.
- Pięć dolarów. - Podzielimy różnicę i postawię ci.
Dobra.
Whisky dla tego dżentelmena, dla mnie i dla młodzieńca.
Nie założysz sobie tego oka?
Założyć je? Będzie o jedno za dużo.
Może to dla was śmieszne, ale nie dla mnie.
Jesteś kłamcą i oszustem jak twój stary.
- Znałeś mojego ojca? - To był znany pijak.
- Kłamca! - To tylko dzieciak.
Nie wtrącaj się! Myśli, że może jechać na opinii swojego brata.
Ale o jego bracie też nie myślę najlepiej.
- Nie ma broni! - Ale ja mam.
- Nie wtrącaj się, Bud. - Nie!
Założę się, że nie ma odwagi!
- Daj mu broń. - Sprowokowałeś go!
Nazwał mnie kłamcą. A ja tylko mówiłem prawdę.
Możesz wziąć mój, chłopcze.
Dalej, weź go.
Widać, że pochodzi z parszywej rodziny, w której nikt nie ma odwagi...
John.
Ten gość nazwał ojca oszustem i pijakiem.
Czy przeniesiesz wyzwanie na Johnny Eldera?
Masz szansę udowodnić, że nie masz o nim dobrej opinii.
Tom, wyprowadź go stąd.
- Najpierw niech nas przeprosi. - Tom.
Nie słyszałeś? Nazwał ojca oszustem i pijakiem.
Zgaduję, że tym właśnie był.
A teraz go wyprowadź!
John...
Wyjdź!
Dobranoc, chłopcy.
Gdzie pan się wybiera?
Proszę dokończyć grę.
- Hej, Bud, nie będziesz jadł? - Nie!
Jak mam jeść, gdy myślę o tym, co ten skunks o nas powiedział?
A on, ten wielki rewolwerowiec, o którym tyle się słyszy,
okazał się największym tchórzem.
- Zamknij się! - Nie zamknę się!
Jeśli wam zabrakło odwagi, dlaczego mnie powstrzymaliście!
Zrobiłby z ciebie miazgę!
Twoja ręka nie zdążyłaby nawet dotknąć tego pistoletu.
Niech Katie chociaż z ciebie będzie dumna!
- Wracasz do szkoły. - Nie!
Tak, wracasz, nawet gdybym cię musiał tam zanieść.
- Niczego się nie nauczę! - Do tego nie mogę cię zmusić.
Ale ze mną i tak nie pójdziesz, po tym jak zbrukałem imię Elderów.
To jedno jest pewne!
Należał do mamy, a teraz jest mój. Odpowiem mu! Kto idzie ze mną?
- Nigdzie nie pójdziesz. - Zatrzymasz mnie?
Jasne!
To jedno jest pewne!
- Po co mnie uderzyłeś? - Stałeś tu i pozwoliłeś, by uderzył mnie!
Mam go!
- Masz go? - Tak!
Wynoś się stąd.
- Dzień dobry. - Dobry.
Przykro mi, że przerywam.
- Robicie wiosenne porządki? - Właśnie się zapoznajemy.
Nie wiedzieliśmy się od wielu lat.
Szukam pani Kate Elder.
Tutaj mieszkała. Jesteśmy jej synami.
- Zmarła kilka dni temu. - Przykro mi.
- Wyrazy współczucia. - Dziękuję.
Nigdy nie miałem przyjemności spotkać pani Elder, ale dostałem od niej list.
Miałem interesy w Clearwater, więc postanowiłem wstąpić.
Przykro mi, że przyjechałem za późno. To nie jest zwykły list!
Chcecie przeczytać?
,, Pan Charlie Bob Striker, Pecos, Teksas".
- To pan? - Tak jest.
To jest Matt, Bud i Tom. A ja jestem John Elder.
Dzień dobry.
,, Drogi panie Striker, mówiono mi, że ma pan zbyt wiele koni".
,, Jeśli to prawda, bardzo panu współczuję",
,, ponieważ w przeszłości też miałam ten problem".
,, Jeśli w czerwcu dalej będzie pan cierpiał z powodu nadmiaru",
,, będę mogła pomóc i zabrać od pana dwieście sztuk",
,, ale pod warunkiem, że dostanę je na kredyt",
,, do czasu, aż je odsprzedam".
,, lnteresują mnie dobre okazy, ale nic nadzwyczajnego".
,, Proszę o odpowiedź, jaka jest pana najniższa cena".
,, Z poważaniem, Kate Elder".
Za wiele koni?
Brzmi to, jakby miała więcej kasy od straży pożarnej w Kansas City.
Bardzo mnie ten list rozbawił.
Powiedziałem sobie: ,, Striker, najwyższy czas..."
,, byś znów popełnił jakieś szaleństwo". Przepraszam, że się spóźniłem.
- Bylibyście doskonałymi partnerami. - Dziękuję!
- Może pan wejdzie na chwilę? - Dziękuję.
Mam chore kolano, więc wolałbym nie wysiadać.
- Miło było was poznać. - Mam dla pana propozycję.
Nie obrażę się, jeśli pan odmówi.
- Jaka to propozycja? - Chciałbym kupić od pana 200 koni.
Sprzedałbym je górnikom w Kolorado.
Ale mam ten sam problem, co matka. Nie mam gotówki.
- Podzielę się zyskiem po połowie. - A co z braćmi?
- Chcielibyście wziąć w tym udział? - Nikt nas nie prosił.
- Każesz czy prosisz? - Proszę.
Brzmi zachęcająco.
- Matt? - Chcę wiedzieć jedno.
- Te pieniądze będą na jego szkołę? - O to chyba chodziło.
W takim razie jadę z wami.
- A więc? - Omal nie złamałeś mi szczęki.
Niektórym ludziom tylko tak można przemówić do rozsądku.
- Widzę, że za mnie zadecydowałeś. - No i proszę.
Miałem popełnić szaleństwo dla waszej matki - mogę je popełnić dla was.
Przyjedźcie na moje ranczo po konie.
- Kiedy chcecie zaczynać? - To nam zajmie jakieś dwie godziny.
Dobrze, będę czekać.
Do roboty!
Twój ruch, Billy.
Harry, pewnego dnia wreszcie cię pobiję.
Mam taką nadzieję.
Przegrałeś osiem razy z rzędu. To zaczyna być nudne.
- Gdzie byłeś przez cały dzień? - U szeryfa federalnego.
Spójrz na to.
Może to cię przekona, że miałem rację.
Tom Elder poszukiwany za morderstwo!
- Kto ci podsunął taką myśl? - Ja.
Wiedział wystarczająco, by mnie tam wysłać.
Mógłbym posądzić Toma o wiele rzeczy, ale nie o morderstwo.
Dlaczego nie? Nazywa się Elder.
Nazwisko nie wystarczy, by udowodnić człowiekowi winę.
- To jest dowód. - To nie dowodzi jego winy.
Kierujesz się nienawiścią. Dlatego zabrali ci pistolet za pierwszym razem.
Wydaje mi się, że niczego nie mogę zrobić dobrze, Billy.
Ben, kłopot z tobą polega na tym, że jesteś jak sowa.
Im bardziej się ją oświeca, tym mniej widzi.
- Gdzie jedziesz? - Po Toma Eldera.
Nie z taką strzelbą.
Wyglądasz, jakbyś się cieszył, że będziesz mógł jej użyć.
- Sam pojadę. - Jest ich czworo!
Ja też umiem liczyć, Ben.
Ben ma rację, Billy. Potrzebna ci pomoc.
Chcesz się ze mną wybrać?
Czy wolisz, bym zabrał człowieka, którego wynająłeś?
To dobry strzelec.
Robisz wszystko, by Elderowie się o czymś nie dowiedzieli.
Próbuję tylko pomóc.
Tak, pragniesz, byśmy się wszyscy wzbogacili.
Człowiek może się zestarzeć ze swoim miastem, Billy.
Albo umrzeć jak Bass Elder.
Ben, chodź tutaj.
- O co chodzi? - Przybiegł koń Billy'ego, ale sam.
Zbierzmy oddział, Harry.
Jest.
Oddycha.
Ty i Roy zabierzcie go do doktora Isdella. Spotkamy się nad rzeką.
Bierz je!
Byłeś dziś całkiem dobry. Dużo nam pomogłeś.
- Gdzie się tego nauczyłeś? - Nie w college'u.
Chcemy, byś był bogaty i szanowany. A ty z nami walczysz.
Nie chcę być bogaty i szanowany. Chcę być taki jak wy.
- Znowu się odgraża? - Nie wiem, co z nim zrobić.
- Nie masz szacunku dla starszych? - To nie jest śmieszne.
Katie przylałaby nam rózgą za pyskowanie.
Który z was ośmieli się zastąpić mamę?
O, nie. Nie zrobicie tego! Nie!
Dalej!
Nie uczyłem was, by się rozbierać przed kąpielą?
Na górze jest oddział. Jak myślisz, kogo szukają?
Na pewno nie nas. Chyba że myślą, że ukradliśmy te konie.
- To Ben Latta. Przyjechali po nas. - Co teraz zrobimy?
Nie zrobiliśmy nic złego. Będziemy się zachowywać normalnie.
Weźmiemy konie i przejedziemy koło nich.
Jest ich czworo. To Elderowie.
Mówiłem, żebyś nie strzelał. Chcę ich żywych.
- Bud? - Nic mi nie jest.
Po co to było?
- Kradzież koni jest przestępstwem. - Podobnie jak strzelanie do nich.
Dostaliśmy je legalnie i udowodnimy to.
Nie spodziewam się, że wy nam uwierzycie, ale Billy na pewno.
- Więc po co go zastrzeliliście? - Billy nie żyje?
Postrzelony, ale żyje...
Powie nam, kto to zrobił...
...próbował przyprowadzić Toma.
To nie ma żadnego sensu.
Gdybyśmy zastrzelili Billy'ego i uciekali, po co spędzalibyśmy konie?
- By je przeprowadzić przez Clearwater! - Rzućcie broń.
Róbcie, jak mówi.
Więcej zabitych niczego nie dowiedzie.
Zwiąż ich.
- A konie? - Właściciel je odnajdzie.
Mam list od właściciela.
- To nie pomoże Billy'emu. - Nie zastrzeliliśmy go.
Billy został postrzelony w Lupinie.
- W Lupinie? - Tak. Jeśli będą uciekać, strzelajcie.
Zrobię ci prezent. Możesz sobie zabrać wszystkie dobre uczynki.
Jakie dobre uczynki?
Dobre uczynki dla mamy. Czy nie dlatego tu jesteśmy?
Jesteśmy tutaj, ponieważ poszukują cię za morderstwo.
Ty mi robisz wyrzuty? Sam byłeś w niejednej bójce.
Powiedz nam, co się stało.
Jeden barman się pogniewał, ponieważ licytowałem swoje oko.
Zaczął do mnie strzelać z czterdziestki piątki.
- Mogłem zrobić tylko jedno. - To była samoobrona.
Dlaczego nie stanąłeś przed sądem, by się oczyścić?
Ponieważ to było jego miasteczko, a ja byłem przybyszem.
Patrzcie.
- Jak się ma Billy? - Nie wiem.
- Ty też myślisz, że to my? - Nie wiem, co mam myśleć.
Gdybyś tylko wyjechał zaraz po pogrzebie...
Whisky. Nienawiść.
Wygląda na to, że wszyscy w tym miasteczku mają rację.
Idź do domu, Mary. Nie kręć się tutaj.
Billy nie żyje.
No idź.
Powiedział, kto go zabił?
Nie powiedział, że to nie wy.
- Przynieście sznur! - Powiesić ich!
Powiedziałem, żebyś poszła do domu.
- A co z tym motłochem? - Lubili Billy'ego.
- Billy nie linczował ludzi. - To czworo mężczyzn.
Trzech i jeden chłopiec. Skąd wiesz, że są winni?
Zostali skazani przez ludzi, którzy tworzą sąd przysięgłych.
Możesz ich aresztować, ale nie sądzić. Wezwij szeryfa.
Przestań mi mówić, co do mnie należy.
Widziałeś, jak ludzie na nas patrzą?
Tak, widziałem.
Wydostaniemy się stąd.
Masz inną propozycję?
Gdy przyjdą po nas rano, zdobędziemy klucz.
- Jak to wygląda? - Niedobrze, sędzio.
- Lepiej zwołaj na jutro sąd. - Sąd przysięgłych spośród tej hołoty?
To nie byłaby sprawiedliwość, tylko zbrodnia.
Wystarczy nam prochu, Charlie?
Broń nie powstrzyma motłochu. Wiesz o tym.
- Mam ich tu przyprowadzić? - Nie mów tak do mnie!
Ja i Billy Wilson nigdy nie straciliśmy więźnia.
Potrafił rozpędzić ludzi bez użycia broni. Nieraz widziałem.
Ale ty nie jesteś Billy Wilson!
- Nie chciał cię obrazić. - Więc dlaczego nie myśli?
Gdyby miał choć trochę rozumu,
wywiózłby ich z miasta, póki nie jest za późno.
Spójrz tam. To twoi przyjaciele.
Ale wkrótce będziesz do nich strzelał! Gwarantuję ci.
Przewieziemy ich.
Przewieziemy ich rano do Laredo.
Tom, ktoś idzie!
Musieli zmienić zdanie.
Krzyknij do jednego z zastępców, że jesteś chory.
Zwariowałeś? Chcesz, by cię powiesili?
- Stawimy im czoła. - Żeby nas zlinczowali?
Jesteśmy tutaj, ponieważ uciekłeś z Nowego Orleanu.
- Zrobimy to dla Katie. - Mamy kłopoty.
- A ona ich nie miała? - Takie same, jak inne matki.
Jej dzieci nie wyszły na ludzi. I co z tego?
Nikt nie będzie za mnie decydował. Sam to zrobię.
Możesz jej kupić anioła, albo owieczkę i zapłacić płytą z marmuru.
O tym możesz zadecydować. Ale teraz ja decyduję.
Nikt nie będzie stąd uciekał. Katie wygra tę sprawę.
Jedziecie do Laredo.
Jeden fałszywy ruch, a zrobię to, co wy zrobiliście Billy'emu.
Wychodzić!
- Kajdany gotowe? - Gotowe.
- Dobrze, wy dwaj. - Nie chcę być skuty razem z nim.
Za późno, by wybierać sobie przyjaciół.
Wystaw nogę.
Mocno ściśnij!
Podnieście prawą rękę.
Przysięgacie, że dochowacie prawa Teksasu jako zastępcy szeryfa?
- ,, Przysięgamy". - Przysięgamy.
Wchodzić do wozu.
Jak tylko wjadą na most, bierzcie ich.
- Nie wierzę tym strażnikom. - Woźnice są po naszej stronie.
Powiedzą, że zostali wprowadzeni w zasadzkę przez Elderów.
Prr!
- Po co się zatrzymałeś? - Żeby konie odpoczęły.
- Ned, o co chodzi? - Konie odpoczywają.
- Strzelaj... - Skaczcie!
Ręce do góry, Ben.
- Nosisz odznakę. - Billy też nosił. Rzuć broń.
- Jeden pistolet nie wystarczy na długo. - Ben ma strzelby w tym wozie.
- Możesz nas osłaniać? - Trzy strzały.
- Wytrzymasz ze mną pod wodą? - Jeśli się wynurzę, przytrzymaj mnie.
Chodźmy.
Wiedziałem, że zlinczujecie tych chłopaków. Czułem to.
Jasne, Ben. Zasłużyli na to.
Stój.
Tom! Zasłoń się końmi.
Dobra. Dotrzymuj kroku, bo się potkniemy i przewrócimy.
Curley, po to zostałeś wynajęty.
Postaraj się, by żaden nie wyszedł z tego żywy.
Gotowi?
Mają strzelby Bena. Nie dobierzemy się do nich.
- Możemy ich wysadzić. - W tej skrzyni jest dynamit.
Nie podoba mi się to.
Za cicho.
Wracajmy.
Osłaniajcie mnie.
Dalej!
Uwaga!
Matt!
- John. - Pomogę ci.
Nie, proszę...
John... chciałbym...
Może Bud...
Żałuję, że...
Idą!
Trafili mnie.
Dostałem. John!
Johnie Elder, rzuć mi pistolet. Pomogę wam.
- Ben chce im pomóc. - Dureń!
Nie, tato. To Ben!
Idziemy.
- Hastings ucieka. Chodźmy. - Co powiemy w mieście?
To, co mówił Hastings. Zostaliśmy zaatakowani przez gang Eldera!
Uciekajmy, zanim po nas wrócą.
- Jedziemy do miasteczka. - Zabiją nas, jak tylko się tam pokażemy!
- Nie będziemy uciekać. - Ja ucieknę!
Jak? Jest jeden wóz, a Bud potrzebuje lekarza. Zabieram go.
Przyprowadzę wóz.
Zanieś Buda do stajni.
Poczekaj, Burr.
Idź do domu. Uciekaj.
Poczekaj, chłopcze. Potrzebny nam lekarz. Przyprowadź doktora Isdella.
Idź, Jeb.
Pospiesz się.
- Odkuj nas. Najpierw ich. - Tak jest.
- Dokąd idziesz? - Po lekarza. Jeden z nich jest ranny.
- Czemu się tak spieszysz? - Ojciec tam jest.
Puść go.
Wystarczy, Harry. Nie zbliżaj się.
Czego chcesz?
Poddajcie się. Wtedy przepuszczę lekarza.
Przyprowadź lekarza, bo stracisz kowala.
- Rób, jak mówi, Harry! - Najpierw niech cię wypuszczą.
- Harry! - Nie możemy im ufać, Will.
Możesz za to zaufać swoim zastępcom - że nas zabiją.
Twój gang zabił wielu dobrych ludzi.
Mój gang? A kto zabił Matta, postrzelił Buda i wysadził most?
Kto zabił Billy'ego?
Jak długo jedzie się na koniu do Pecos, Harry?
Osiem, dziewięć godzin.
- Kiedy ostatni raz widziałeś Billy'ego? - Graliśmy w szachy o dziewiątej.
Udowodnimy, że o dziewiątej byliśmy w Pecos.
Sprowadź szeryfa, Harry.
Poddamy się. Ale nie tobie, ani nikomu innemu w tym mieście.
Sprowadź szeryfa federalnego z Laredo, to wyjdziemy.
- Jak mam tu sprowadzić szeryfa? - Nie wiem.
Wyślij telegram, albo pojedź po niego.
Niech pan idzie, doktorze.
Tutaj.
Wychodź.
Jeden z nich jest ranny.
Rozejdźcie się do domów.
To moi więźniowie. Ta stajnia jest więzieniem.
Przyjedzie tu szeryf federalny. Kto zacznie rozrabiać, odpowie przed nim.
A teraz rozejść się do domu!
Dalej!
Zrobiłem wszystko, co mogłem.
Przenieście go jak najszybciej do pokoju gościnnego.
- John. - Tak?
Nie martw się o niego. Przeżyje.
Dopilnujemy, by wyrósł na człowieka.
A jeśli szeryf przybędzie pierwszy?
Mają uczciwych ludzi przeciwko sobie. Kto uwierzy rewolwerowcowi?
A jeśli jeden z tych strażników powie prawdę, tato?
Tylko słabi pękają. Oni nic nie powiedzą.
Nie tutaj, idioto. Chcesz nas wysadzić w powietrze?
Curley tutaj palił.
Ale ty nie jesteś Curleyem!
John.
Dave. Nie odpowiedział na nasze pytania.
- Znamy odpowiedzi. - Warto spróbować.
Nigdzie nie idziesz! Zginiesz, jeśli ruszysz się stąd na krok.
Nigdzie nie pójdziesz.
Czy doktor Isdell mówił, żeby zmienić?
Jeden ruch i po tobie! Rób, co ci każę.
Do tyłu.
Ruszaj się!
Została jeszcze jedna dla ciebie. Ruszaj!
Mam dla ciebie prezent. Przepytaj go.
Dam ci dobrą radę.
To nie jest odpowiednia pora na łgarstwa.
- Kto na nas napadł? - Nie wiem.
- Odpowiadaj. Kto zabił mojego brata? - Nie wiem!
Mów! Byłeś przy tym, gdy zabito Bena.
- Kto na nas napadł? - Nie wiem. O niczym nie wiem.
Gdy pozwolę ci złapać oddech, lepiej powiedz mi prawdę.
Tato! Nie powiedziałem im.
Nie powiedziałbym im.
Rzuć broń, Hastings.
Strzelali do mnie. Mają tam mojego syna. Idź po niego!
- Nie powiedziałem im! - Czego nie powiedziałeś, Dave?
Mój ojciec zabił Bena.
Mojego ojca też?
Twój ojciec dowiedział się, że został oszukany.
A Billy zaczął się domyślać.
Billy'ego też?
John...
...daj mi tę strzelbę.
Ja tu reprezentuję prawo. Zajmę się Hastingsem.
Nie chcę być twoim wrogiem, Harry.
Nie sprzeczałbym się z nim.
John.
Muszę sam to zrobić, Harry.
Sprowadź doktora Isdella.
John.
Bud jest u mnie.
- Jak się czuje? - Potrzebuje dużo opieki.
- Będzie ją miał. A Tom? - Lekarz jest teraz u niego.
Tom powiedział, że jedna kula nie wystarczy, by go zabić.
Jest tutaj.